Uitgelicht: Gastdichter Yvonne Broekmans
Avond
Over de strenge uren van de dag
hangt de avond mild zijn donkere deken.
Ik zie, als ik de kaarsen ga ontsteken
hoe je de vlam in beide ogen vangt.
De dingen lijken zachter in dit licht
en spelen door een meesterhand bewogen
't vertrouwde schimmenspel uit een vervlogen
tijd. Wat kijk ik graag naar jouw gezicht
dat ik nog strelen kan. Je lieve naam
kan ik nog noemen, maar ik weet geen zinnen
omdat ik me voor mijn gezondheid schaam.
De nacht, eerst nog te schuw om te beginnen
zweeft met een sidderende wiekslag binnen.
Ik doof het licht en sluit het raam.
Yvonne Broekmans
| 
